Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

ΕΙΔΗ ΜΟΝΑΞΙΑΣ-ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑΣ


Υπάρχουν άτομα που νοιώθουν μοναξιά ή βιώνουν μοναχικότητα μέσα ή έξω
από  κόσμο; Ας γνωρίζουν ότι έχει πολλές εκφάνσεις …και ας την…
απομυθοποιήσουν….


 (Λέγεται ότι το καλοκαίρι αυξάνονται οι σκέψεις..
αυτού του είδους, και πολλές φορές δεν μπορούν να  πληρώσουν για
θεραπείες….Ας αντλήσουν αισιοδοξία ….και ας εμπεδώσουν ότι  η μοναξιά
είναι στο μυαλό τους!! Δεν  πρέπει να νοιώθουν μοναξιά όταν  τους
λείπει κάποιο συγκεκριμένο άτομο μορφολογικά!!..Δεν είναι τα πάντα η
φυσική παρουσία ενός συγκεκριμένου ατόμου! Υπάρχουν στον πλανήτη με
πολλούς συνοδοιπόρους..!
Ας βρουν ενδιαφέροντα δικά τους ..και ας νοιώσουν σταγόνες ενωμένες
στον ανθρώπινο ωκεανό,..αφού βρουν την Αποστολή τους!!!


Το μήνυμα του Μπαλζάκ στα «βάσανα του Εφευρέτη» είναι ότι ο σύγχρονος
άνθρωπος μαστίζεται από τον ακαθόριστο διαδεδομένο  φόβο της μοναξιάς.
Παίρνει ατέλειωτα μέτρα πονηρά και παραπλανητικά μονοπάτια για να
αποφύγει να αντιμετωπίσει την εμπειρία του να είναι μόνος.


Ισως η μοναξιά χωρίς λόγο ύπαρξης ή απουσίας αξιών, πεποιθήσεων πίστης,
και ο φόβος της απομόνωσης είναι το πιο τρομερό είδος αγχώδους
μοναξιάς. Και συνεχίζει..Μάθε ένα πράγμα. Εντύπωσε τον στο νου σου που
είναι ακόμα εύπλαστος. Ο άνθρωπος έχει τον τρόμο της μοναξιάς, και από
 όλα τα είδη της μοναξιάς, η ηθική μοναξιά είναι η πιο τρομερή .Η πρώτη ανάγκη του ανθρώπου,  είτε είναι λεπρός, είτε φυλακισμένος, κλπ..είναι να έχει ένα σύντροφο στη μοίρα του
Για να ικανοποιήσει αυτή την ορμή που είναι η ίδια η ζωή, βάζει όλη
την ενέργεια ολοκλήρωσης της ζωής του».
Στην κοινωνία μας δεν είναι σπάνια η αγχώδης μοναξιά να φτάνει σε
παθολογικά άκρα .Εμφανίζει διαταραχές στην υγεία που συχνά
εκδηλώνεται με τη μορφή της μειλίχιας ύπαρξης. Είναι ένα είδος χρόνιας
αρρώστιας που εξουθενώνει το άτομο. Μερικές φορές κάνει το πολύ καλό
για να έχει την όποια παρέα, μερικές παίρνει ουσίες.. για να ξεχνάει
την πραγματικότητα!!
Αντίθετα με την αγχώδη μοναξιά της σύγχρονης ζωής, ο Τόμας Γουόλφ,
θεωρούσε την υπαρξιακή μοναξιά σαν μια εσώτερη κατάσταση της ύπαρξης.
Πίστευε ότι είναι μια ουσιαστική κατάσταση δημιουργικότητας, και ότι
απτα βάθη της απόγνωσης αναδύεται ώθηση για δημιουργία! Ο Ολιβερ
Γουέντελ Χολμς εξέφρασε αυτή την πεποίθηση στην ομιλία του στους
φοιτητές του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ το 1886  «Για να σκεφτείτε μια
μεγάλη ιδέα, πρέπει να είστε συγχρόνως ήρωες και ιδεαλιστές. Μόνο όταν
έχετε δουλέψει μόνοι σας, ένα μαύρο χάσμα μοναξιάς σαν  αυτό που
περιβάλλει τον ετοιμοθάνατο, έχετε εμπιστευτεί τη δική σας αδιάσειστη
θέληση, τότε μόνο θα έχετε επιτύχει.. Μόνο έτσι μπορείτε να κερδίσετε
τη μυστική μοναχική χαρά του στοχαστή, ο οποίος γνωρίζει ότι 100
χρόνια μετά το θάνατό του, άνθρωποι που δεν τον ήξεραν θα κινούνται
στο μέτρο της δικής του σκέψης…»
Ο Θόροου πέρασε πολλά χρόνια μόνο του στο δάσος και στο Walden έγραψε
.Δεν ένοιωσα ποτέ μου μοναξιά, παρά μόνο μια φορά. Συνέβη λίγες
βδομάδες μετά που ήρθα στο δάσος, όταν για μια ώρα αναρωτήθηκα μήπως η
στενή ανθρώπινη συντροφικότητα, ήταν απαραίτητη για μια γαλήνια
φυσιολογική ζωή. Σύντομα όμως αντιλήφθηκα ότι τα φανταστικά
πλεονεκτήματα της ανθρώπινης συντροφικότητας ήταν ασήμαντα.
Από την άλλη ο Εριχ Φρομ στο βιβλίο του «Διαφυγή από την
Ελευθερία»εξηγεί γιατί η λύση να στέκεται κανείς μόνος σε ένα
επικίνδυνο και ισχυρό κόσμο αποτυγχάνει αναπόφευκτα!!
Συναισθήματα μοναξιάς κρύβονται συχνά και στην παιδική ηλικία, χωρίς
να τα εκφράζουν τα παιδιά,  και τα οποία αφού ανιχνευτούν, πρέπει να
παρακαμφτούν, με πολυάριθμες μελετημένες  δραστηριότητες..
Η μοναξιά της δημόσια ζωής, υπάρχει κυρίως όταν πρέπει να παρθούν
αποφάσεις οι οποίες έχουν εκτεταμένες συνέπειες ,γιατί το πρόσωπο που
κάθεται στο θώκο της εξουσίας, μένει μόνο του και συχνά υποφέρει από
κριτική και εχθρότητα
 Σε ολη σχεδόν τη ζωή του ο Αβραάμ Λίνκον ήταν μόνος. Απτη παιδική του
ηλικία. ποτέ δεν αισθάνθηκε τον κόσμο σαν τόπο χαράς.(Έχασε τη μητέρα
από 9 ετών, απέτυχε πολλές φορές στο Πανεπιστήμιο, απέτυχε σα
γερουσιαστής, πέθανε η μνηστή του παραμονές γάμου, έπαθε νευρικό
κλονισμό, νοσηλεύτηκε. Χρεοκόπησε και έμεινε άστεγος)…Έγινε πετυχημένος
πρόεδρος των ΗΠΑ. Είπε ότι γλίστρησε, αλλά σηκώθηκε!
Ο Γούντροου Γουίλσον είχε ένα όνειρο για την παγκόσμια ειρήνη, και
αφιέρωσε τον εαυτό του μέσα στη  μοναχικότητα,μέσα στην οποία υπάρχει
ευαισθησία, επίγνωση, αναγνώριση, υπόσχεση.
Ο Ναύαρχος Ριτσαρντ Μπεντ έμεινε έξι περίπου μήνες μόνος σε μια βάση
στην Ανταρκτική. Ήθελε να συγκεντρώσει μετεωρολογικά στοιχεία, που θα
προσέφεραν σημαντικά  σε έρευνες.  Ήθελε επίσης να μείνει μόνος με τον
εαυτό του, για να ανακαλύψει αν  πράγματι οι αξίες του στη ζωή είχαν
ανθεκτική σημασία. !!Μόνος στην Ανταρκτική ,που  κάθε ήχος έπαιρνε μια
ευδιάκριτη και ειδική σημασία. Σε θερμοκρασίες που  έφταναν -25
Κελσίου, έγραφε. Υπάρχει κάτι εκκεντρικά άψυχο στη νυκτερινή
χιονοθύελλα.. Η εκδικητικότητα δε μπορεί να μετρηθεί με ανεμόμετρο.
Ολόκληρη η κακεντρεχής βιασύνη συγκεντρώνεται πάνω σου, σαν να είναι
κάποιος προσωπικός εχθρός. Τα πνευμόνια ασθμαίνουν και μόλις ο αέρας
τα εγκαταλείπει, ο εγκέφαλος τρέμει. Ήρθε σοβαρά  αντιμέτωπος με τον θάνατο,
και….. αναγνώρισε ότι η ολοκληρωτική ομορφιά και το θαύμα είναι να
είσαι ζωντανός και να κάνεις τον εαυτό σου άξιο να αγαπηθεί, αφού μάθεις ν αγαπάς όχι με  φαινομενική ευγένεια, όχι προσκοπικά, αλλά εκ βαθέων!!


 


 

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ


Εξέλιξη της Μουσικής στην Ευρώπη  από τον Μεσαίωνα έως τον 20ο αιώνα.  Ανά χώρα…(Με…… συνοπτική …..εμβέλεια !!)

Την εποχή του Μεσαίωνα η μουσική υπήρξε πρώτη μεταξύ των τεχνών. Έγκαιρα καθορίζονται οι κανόνες, κατά το πνεύμα που διδασκόταν η μουσική ως τέχνη και επιστήμη.

Οι ιστορικοί θεωρούσαν τη μουσική  δημιούργημα της λογικής και όχι της φαντασίας ή του συναισθήματος. Η Αρχαιότητα και η εκκλησία των πρώτων αιώνων γνώριζαν μόνο τη μονοφωνία. Η Πολυφωνία αποτελεί την ανακάλυψη του Μεσαίωνα (τέλη του 9ου) Διακρίνονται δυο είδη πολυφωνίας η απλή παραδοσιακή και η έντεχνη.

 Τα πρώτα άσματα 2 φωνών και εκείνα 3 φωνών αποτελούν τα πρώτα δείγματα πολυφωνίας. Η πολυφωνία επέβαλε τον ακριβή καθορισμό της αξίας  του κάθε φθόγγου καθώς και τη γραφή στο πεντάγραμμο.

Απέναντι στη μουσική της εκκλησίας της έντεχνης, οι τροβαδούροι  οι τροβέροι   και οι ερωτοτραγουδιστές αντιπροσωπεύουν στη Γαλλία την κοσμική μουσική , τη λαϊκή, και τη μονοφωνική.

Η πνοή της Αναγέννησης από τον 14ο και κυρίως από τον 15ο  δημιουργεί μια νέα ζωή για όλα τα μουσικά είδη που έχει διαμορφώσει ο Μεσαίωνας. Εφευρίσκονται τρόποι, ρυθμοί, συνδυασμοί ενώ χρησιμοποιούνται διάφορα μέσα για τελειοποιηθεί η έκφραση. Επιδιώκεται η μίμηση της φύσης . Η ανακαίνιση αυτή φαίνεται ότι προήλθε από την επίδραση του λαϊκού τραγουδιού..

Η Ars Nova σε αντίθεση με την Ars  Antikqua  χαρακτηρίζεται από την αλλοίωση των αρχαίων τρόπων, από την τελειοποίηση της θεωρίας της αντίστιξης, και από την καθιέρωση του αρμονικού ύφους

Ο Γκιγιώμ ντε Μασώ είναι ο μεγαλύτερος  μουσικός τους 14 ου αιώνα Κύριο επίτευγμα του 15ου αιώνα είναι η Γαλλοφλαμανδική  σχολή..

Κατά τον 16 ο αιώνα παρακολουθούμε βαθιές μεταβολές στη μουσική της Ευρώπης. Οι παλιές τεχνικές συνεχίζουν  να μεταβάλλονται και οι νέες  φόρμες ν αναπτύσσονται .Η μουσική αναζητούσε μια επανεκτίμηση του κοσμικού δίνοντας ισα δικαιώματα με εκείνα της θρησκευτικής μουσικής .Η ανάπτυξη της ενόργανης μουσικής οδηγεί στην παραγωγή πολλών καινούργιων έργων για το βίρτζιναλ και το εκκλησιαστικό όργανο.

Τέλος του 16ου κύριο χαρακτηριστικό είναι η εδραίωση της μονωδίας. Αρκετοί Ιταλοί μουσικοί αντιδρούσαν στο πολυφωνικό ύφος. Επιχειρούν ν αναπαραστήσουν το ύφος της Αρχαίας τραγωδίας.

 Πρόκειται για το είδος της όπερας που εξαπλώθηκε γρήγορα και επικράτησε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ανεπτύχθησαν επίσης η καντάτα και το ορατόριο.

Σε αυτή την εποχή μπαρόκ, αναπτύσσεται η  οργανική μουσική με αντιθέσεις

Τον 17ο  αιώνα μεταβλήθηκαν οι βασικές έννοιες της μουσικής.Τα όργανα που διακρίθηκαν ήταν το πληκτροφόρο όργανο και το βιολί , τα οποία  στάθηκαν αιτία ανάπτυξης νέων σχολών.

Ο 18 ος αιώνας έχει έντονες επιδράσεις της ιταλικής τέχνης, και ιδιαίτερα της ναπολιτάνικης όπερας του μπελ κάντο. Η Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία, Ισπανία δανείζονται από την Ιταλία τις φόρμες.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της μουσικής  στην  Ευρώπη και παρά τη γοητεία που ασκεί η ιταλική μουσική το δεύτερο μισό του 18 ου  αιώνα κυριαρχεί η γερμανική ενόργανη μουσική.

 Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ αναδεικνύεται η μουσική μεγαλοφυΐα όλων των εποχών. Το καταστάλαγμα του κλασικισμού απογειώνεται στη σχολή της Βιέννης. Το κλασσικό ύφος των τριών κορυφαίων συνθετών  Χάυντν, Μότσαρτ και Μπετόβεν θεμελιώνεται στους  κανόνες της ενότητας , ελευθερίας και της τάξης. Εκείνο που κατορθώνουν είναι να παγκοσμιοποιησουν το προσωπικό στοιχείο.

Ο Μπετόβεν εγκαινιάζει στην ιστορία της μουσικής την εποχή του ρομαντισμού, γεγονός που έχει προκαλέσει την επικράτηση της γερμανικής μουσικής. Μια νέα αντίληψη καθιερώνεται , η οποία έρχεται να υποκαταστήσει τη συμμετρία την ισορροπία και τη σοβαρότητα  των κλασσικών με μια μεγάλη ελευθερία  στην  έντονη έκφραση. Η μουσική αποκαλύπτει τις ψυχικές καταστάσεις, τις χαρές και τις λύπες του συνθέτη. Η ευαισθησία τους, κατ΄αναλογία με εκείνη του ποιητή, ζητά να εκδηλωθεί , ν  αυτοαναλυθεί  και έτσι να φανερώσει τα ενδόμυχα αισθήματα του

Από τα μέσα του 19 ου αιώνα παρατηρείται μια αναγέννηση της γαλλικής  μουσικής από πολλούς καλλιτέχνες που δέχτηκαν την επίδραση  του Μπετόβεν και του Βάγκνερ. Η ιταλική σχολή όπερας έφτασε στην κορύφωσή της με τον Τζιουζέπε Βέρντι, συνεχιστή της παράδοσης του μπελ κάντο.

Κάθε λαός αποκτά συνείδηση της δικής του μουσικής υπόστασης και του παρελθόντος του, και σφυρηλατεί μια ιδιάζουσα μουσική γλώσσα.

Όλα σχεδόν τα μεγάλα βήματα που πραγματοποιήθηκαν στη μουσική πριν από το 1914 συντελέστηκαν σε δυο μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες το Παρίσι και τη Βιέννη. Ο Ντεμπυσσυ μέσα απτο το έργο του άνοιξε το δρόμο της μοντέρνας μουσικής

Ο νέος νόμος στη μουσική ο οποιος επακολούθησε δηλαδή ο σειραισμός ή δωδεκαφθογγισμός , υπήρξε επινόηση του Σαίνμπεργκ.

Ο Στραβίνσκι είναι από τους  συνθέτες που αποφάσισε ότι έφτασε η στιγμή για μια καινούργια αρχή

Γύρω στα 1920 μια ομάδα συνθετών που ζούσαν στο Παρίσι είχαν επηρεαστεί από τη διακήρυξη του Ζαν Κοκτώ <Οκόκορας και ο Αρκλεκίνος>

Στη Γερμανία  της δεκαετίας του 20, η ενασχόληση με τη σύγχρονη ζωή  αντιμετωπίζεται ως σοβαρή υπόθεση. Ο Κουρτ Βάιλ έγραψε τη μουσική για την όπερα Μαχαγκόνι, έργο –παραβολή της σύγχρονης κοινωνίας, ενώ ο διάχυτος ήχος της τζαζ δεν αποτελεί  δείγμα μιας φιλελεύθερης  ιδεολογίας , αλλά τη μεταφορά μια διεφθαρμένης καπιταλιστικής κοινωνίας

Στην πρώην Σοβιετική Ένωση δυο είναι οι συνθέτες των αρχών του αιώνα. Ο Σεργκέι  Προκόφιεφ και ο Ντιμιτρι Σοστακόβιτς. Ο Προκόφιεφ καθιερώθηκε ως σύνθετης πριν από την επανάσταση και προηγήθηκε  του Στραβίνσκι στον νεοκλασσικισμό.

Τέλος στην Ουγγαρία τον δρόμο άνοιξε   ο Μπέλα Μπάρτοκ ο οποίος έστρεψε την προσοχή του στη λαϊκή μουσική.

(Ιστορία των Τεχνών στην Ευρώπη. Τόμος Γ. Ν. Μάμαλης Πάτρα 2001)

(Άτλας της Μουσικής. Ιστορικό μέρος. Φιλιππος Νάκκας Αθηνα 1995)

Η Βυζαντινή Μουσική

Παραδοσιακά, ο Πυθαγόρας αναφέρεται ως θεμελιωτής του μουσικού είδους που μετέπειτα εξελίχτηκε στη βυζαντινή μουσική. Αυτό ισχύει μέχρι ένα σημείο. Εκεί που οι Εβραίοι συνέβαλαν με την παράδοση και την πρακτική ο Πυθαγόρας συνέβαλε με τη θεωρία. Ήταν ο πρώτος που συνέδεσε τη μουσική με τα μαθηματικά και καινοτόμησε με τη μελέτη της ακουστικής. Ήταν επίσης ο πρώτος που δημιούργησε τους μουσικούς "ήχους" και απέδωσε τις αναλογίες τους με νότες. Αυτό δημιούργησε τις κλίμακες που είναι η βάση της Οκτωήχου του κέντρου δηλαδή της βυζαντινής μουσικής θεωρίας.

Η μουσική θεωρία του Πυθαγόρα (Theorica Musica, F. Gaffurio, Milan, 1492)

Τα βυζαντινά ασματικά χειρόγραφα χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα. Στο Βυζάντιο διδάσκονταν  στα σχολεία και μοναστήρια για 7 έτη, με κατάνυξη αναπτύσσοντας Πνευματικότητα. Δε γράφονται σε  πεντάγραμμο, αλλά  σε κλίμακα με τις νότες Νι, πα, βου, γα, δι, κε, ζω, νι., και με διαστήματα μεταξύ τους///////

 

 

 

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

ΗΜΙΣΦΑΙΡΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ

Κατά την Petra Thorbrietz(2009)
Καθώς αναπτύσσεται ο εγκέφαλος αυξάνονται και οι δεξιότητες του παιδιού. Βλέπουμε τα βασικότερα στάδια εξέλιξης
Μέχρι το τρίτο ή τέταρτο έτος της ηλικίας ο εγκέφαλος δεν είναι ακόμα ικανός  να αποθηκεύσει εμπειρίες και γεγονότα , με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορέσει να τα ανακαλέσει συνειδητά. Το στάδιο αυτό ονομάζεται παιδική αμνησία. Σε αυτές τις ηλικίες  μαθαίνουμε πολλά  για παράδειγμα να μας αρέσει κάποιο συγκεκριμένο φαγητό, αργότερα δε θυμόμαστε γιατί συνέβη αυτό. Μετά απ αυτή τη φάση αρχίζουν να δημιουργούνται οι πρώτες   εντυπώσεις αυτές που λέμε αναμνήσεις της ενήλικης ζωής
Κατά την εκμάθηση της γλώσσας η σημασιολογία, δηλαδή η σημασία των λέξεων γίνεται κατανοητή ταχύτερα από  οτι η γραμματική, επειδή είναι κατανεμημένες σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου.(περιοχές Wernicle kai Brocal)
Επίσης η αναλυτική  και διαισθητική ικανότητα είναι αποθηκευμένες σε αντίθετα ημισφαίρια του εγκεφάλου πολύ απλουστευμένα στο αριστερό η λογική και στο δεξιό το συναίσθημα. Στην ηλικία περίπου των 4 ετών αρχίζει σταδιακά να βελτιώνεται η συνεργασία ανάμεσα στις 2 πλευρές. Το παιδί  μπορεί τώρα να διαχωρίζει μεταξύ εικονικού και πραγματικού. Μπορεί το ίδιο το παιδί να παίξει διάφορους ρόλους.
Ομοίως τα διάφορα σημεία της συγκέντρωσης  είναι κατανεμημένα σε διαφορετικά σημεία του εγκεφάλου. Το δεξιό φροντίζει  για τη διατήρηση προσοχής και για τη σωστή αντίδραση του εγκεφάλου στα οπτικά ερεθίσματα. Το αριστερό ευθύνεται για τις έντονες αλλαγές των στοιχείων της συγκέντρωσης . Για να μπορέσουν τα παιδιά να συγκεντρωθούν σε κάτι πρέπει να βελτιωθεί η συνεργασία των δυο μερών του εγκεφάλου ενώ  παράλληλα ωριμάζει ο μετωπιαίο λοβός-η λειτουργική μνήμη και το κέντρο σχεδιασμού του εγκεφάλου
Στα 6 χρόνια αρχίζει μια φάση πνευματικής ωριμότητας το παιδί είναι λιγότερο παρορμητικό, μπορεί να ελέγχει καλύτερα τα συναισθήματά του, και έχει μάθει να περιμένει…
Οι μετωπιαίοι λοβοί του διαμορφώνουν όλο και περισσότερες διασυνδέσεις για λογική σκέψη, κριτική ικανότητα, υπολογισμό ,και συνετή συμπεριφορά
Αυτό το βοηθάει να συγκεντρώνεται καλύτερα, και να μαθαίνει με συγκεκριμένο στόχο.
Παράλληλα διαμορφώνονται οι πίσω περιοχές του εγκεφάλου, γεγονός που ενισχύει τις γλωσσικές ικανότητες και την ικανότητα αντίληψης  των χώρων
Από το 10 έτος το παιδί έχει ήδη διαμορφώσει μια ισχυρή προσωπικότητα. Τώρα ο εγκέφαλος του έχει αποκτήσει μια συγκεκριμένη δομή, η οποία αποφασίζει αν και στο μέλλον δυσκολευτεί στη μάθηση. Αν για παράδειγμα ένα παιδιά έχει παίξει από νωρίς ένα μουσικό όργανο, μπορεί να εξασκήσει περισσότερο τη μουσική κλίση του. Αν  έχει μεγαλώσει σε δίγλωσσο περιβάλλον μπορεί  με άνεση να μάθει και μια τρίτη γλώσσα
ΟΣΟ ΠΙΟ  ΠΟΛΥΠΛΟΚΗ ΚΑΙ ΕΥΡΕΙΑ ΕΙΝΑΙ  Η ΔΙΑΜΟΦΩΜΕΝΗ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΊΑ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ  Η ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ  ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΗΛΙΚΗ  ΖΩΗ.

ΕΦΗΒΕΙΑ ΚΑΙ ΓΟΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ


Με την εφηβεία τελειώνει τυπικά η μακρόχρονη εξάρτηση, σωματική, συναισθηματική και προστασία από τους γονείς. και το άτομο μπαίνει στη διαδικασία της αυτοανακάλυψης και αυτονόμησης, δηλαδή του προσδιορισμού της ίδιας του της ζωής. Οι αλλαγές που συντελούνται και κυρίως η ωρίμανση και η αυτονόμηση του εφήβου αναστατώνουν ενίοτε τους γονείς περισσότερο από ότι τον ίδιο τον έφηβο. και προπάντων  η διαπίστωση τους ότι έχει δική του προσωπική ζωή πλέον, που  δεν ελέγχουν, οδηγεί πολλές φορές σε αυτό που αποκαλούν γονική κρίση. Πρόκειται για μια κατάσταση στην οποία οι γονείς αρνούνται να αποδεχτούν την ωρίμανση  του παιδιού τους, και τη δυνατότητα του να ρυθμίζει τα προσωπικά του ζητήματα χωρίς τη βοήθειά τους.. Η αυτονομία του παιδιού βιώνεται απτο γονιό ως απώλεια που πυροδοτεί το άγχος  του  αποχωρισμού , και συχνά ακραίες συμπεριφορές όπως  ιδιαίτερα    καταπιεστική μορφή έλεγχου. Σε πολλές περιπτώσεις αυτό που αποκαλούμε κρίση της εφηβείας ξεκινά από  τη γονική κρίση . Το πρόβλημα αυτό γίνεται πιο έντονο, στις περιπτώσεις που οι σχέσεις γονιών παιδιών χαρακτηρίζονται από συμμαχίες και στρατόπεδα. Σ αυτές τι περιπτώσεις ο ένας απτους δύο γονείς  τις περισσότερες φορές η μητέρα αντιτάσσεται στη  προσπάθεια του εφήβου για αυτονόμηση, ενώ ο άλλος παίρνει το μέρος του. Το αποτέλεσμα αυτής της συμμαχίας είναι να εθίζεται ο έφηβος , και να καταφεύγει σε κάθε είδους τεχνικές, -προσκειμένου να πετύχει αυτό που κάθε φορά θέλει. Το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο, όταν οι γονείς δεν έχουν άλλες διεξόδους.(ενδιαφέροντα , απασχόληση, καλές φιλικές σχέσεις, κλπ)
Έρευνες έχουν δείξει ότι τόσο η απουσία του ελέγχου, όσο και το υπερβολικό πατρονάρισμα έχουν τις ίδιες αρνητικές συνέπειες για την ωρίμανση και την αυτονόμηση τους εφήβου. Στην εφηβεία οι αξίες είναι πολύ διαφορετικές από εκείνες των γονιών τους. Οι έφηβοι ευθυγραμμίζονται περισσότερο με τις αντιλήψεις των συνομηλίκων, παρά με αυτές των γονέων (Muns, 1972) Βέβαια αντίθετα από οτι πιστεύεται, έχει διαπιστωθεί, ότι οι έφηβοι συγκρούονται με τους γονείς για θέματα μικρής σημασίας, όπως παρέες, , το ντύσιμο, το χτένισμα, διασκέδαση, κλπ. Για  σημαντικά θέματα ζωής είναι βαθιά επηρεασμένοι απτους γονείς τους και στη ζωή γενικά ευθυγραμμίζονται με τις απόψεις των γονιών που ήταν για αυτους και πρότυπο,(Herbert, 1996). Σε ελληνικές έρευνες έχει διαπιστωθεί ότι οι έφηβοι απορρίπτουν αξίες που συνδέονται με το ρόλο του πατριάρχη-πατέρα( Γεώργας , 2000) Νόβα Καλτσούνη, Μακρή Μπότσαρη, Α Τσιμπουκλή. Θέματα εφηβείας, Αθήνα 2002
Σχόλιο
Οι έρευνες δείχνουν ότι όσοι γονείς είναι οξυγονοκολλημένοι στα παιδιά τους, δεν έχουν ενδιαφέροντα, άλλο λόγο ύπαρξης, κλπ, και δεν συμπαρίστανται(=στέκονται δίπλα) αλλά προστατεύουν (=στέκονται μπροστά)  έχει πολλές αρνητικές συνέπειες  στη ζωή τους ως ενήλικες. Δε ξέρουν να λύνουν προβλήματά τους μόνοι τους, δε ξέρουν να διαχειρίζονται τη ζωή τους, χωρίς δεκανίκι. Έρευνες ψυχολόγων, ψυχιάτρων κλπ, έχουν  δείξει, ότι δεν υπάρχει γονιός –φίλος, αλλά φιλικός γονιός. Είναι άλλος  ο ρόλος τους γονιού, άλλος του φίλου, και άλλος του άλλου φύλου , ώστε να αποτελέσουν τις συνιστώσες, για να συντεθεί η ολοκληρωμένα η συνισταμένη του ατόμου. Παλαιότερα, τα γνώριζαν οι γονείς απτα ένστικτα!

ΕΦΗΒΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

΄Εφηβοι, σχολικός εκφοβισμός, παραβατικότητα..
 «Ο έφηβος μοιάζει με τον καλλιτέχνη που θέλει να αγγίξει τα όρια της τέχνης του» Φρανσουάζ Ντολτό «Σήμερα μπήκα στην εφηβεία. Τι να σού πρωτοπώ... Τσακώθηκα με τους φίλους μου, τσακώθηκα με τους γονείς μου… Η εφηβεία; Ευχαριστώ πολύ — δε θα πάρω...» Από το μυθιστόρημα του Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ «Αγαπητέ Θεέ»
 Η εφηβική ηλικία είναι μια μακρόχρονη αναπτυξιακή περίοδος και καλύπτει χρονικά τη μετάβαση από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή. Σύμφωνα με τον ορισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (2002), η εφηβεία αποτελεί την ηλικία μεταξύ 11 και 19 ετών, ενώ η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία (2008) θέτει ως ανώτερο ηλικιακό όριο τα 21 έτη. Στις περισσότερες κοινωνίες, το άτομο θεωρείται ενήλικας μετά το ηλικιακό όριο και αντιμετωπίζεται νομικά (Νόβα-Καλτσούνη, 2001, 2002). Ωστόσο, μελέτες υποδεικνύουν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος συνεχίζει να αναπτύσσεται έως μεγαλύτερες ηλικίες (23-25 ετών) (Κουρκούτας, 2001). Κατά την περίοδο της εφηβείας συντελείται ένα σύνολο αλλαγών στους τέσσερις βασικούς τομείς της ανάπτυξης: το βιολογικό-σωματικό, το γνωστικό, το συναισθηματικό και τον κοινωνικό (Sigel, 2006). Η βιολογική διάσταση αυτής της αναπτυξιακής φάσης αποτελεί την ήβη1 (Brown, 2005). Η εφηβεία χωρίζεται σε τρεις βασικές περιόδους: την πρώιμη (10-13 έτη), τη μέση (14-17 έτη) και την όψιμη (μετά τα 17 έτη). ο έφηβος που ανήκει ψυχοκοινωνικά στην πρώιμη εφηβεία, συνήθως δεν επιζητά εμπιστευτική σχέση, ενώ κατά τη μέση εφηβεία ευχαριστείται ιδιαίτερα όταν μπορεί να συζητήσει θέματα που τον απασχολούν με εχεμύθεια, κυρίως με τους σημαντικούς άλλους(φίλους) (Κοκκέβη, Φωτίου, Κίτσος, 2008; Sigel, 2006). Το ερωτικό ενδιαφέρον, ο ρομαντισμός, η έκφραση συναισθημάτων και η γλώσσα του σώματος φυσιολογικά αναπτύσσονται κατά τη μέση κυρίως εφηβεία, ωστόσο γνωσιακά και ψυχοκοινωνικά ο έφηβος δεν είναι έτοιμος να διαχειριστεί όλο το συναισθηματικό, αλλά και οργανικό φορτίο μιας ολοκληρωμένης σεξουαλικής επαφής (Herbert, 1999; Sigel, 2006). Εξιδανικεύει το σύντροφο και ενθουσιάζεται εύκολα, απογοητεύεται γρήγορα, οι σχέσεις του διαρκούν λίγο και είναι πολλές στη σειρά (φαινόμενο serial monogamy). Επιπλέον δεν έχει αναπτύξει τη του σκέψη και είναι προσκολλημένος στο παρόν με αποτέλεσμα να αντιλαμβάνεται με δυσκολία τις μελλοντικές συνέπειες των πράξεών του και να αναπτύσσει τον «προσωπικό του μύθο (personal myth)»: Συμπεριφορές κινδύνου όπως το κάπνισμα, η κατανάλωση οινοπνευματωδών, η χρήση ναρκωτικών, η ενίοτε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, οι διαταραχές στη λήψη τροφής, οι βίαιες συμπεριφορές, η πρώιμη σεξουαλική δραστηριότητα, η ριψοκίνδυνη συμπεριφορά που ευθύνεται για σοβαρά ατυχήματα, η εξάρτηση από το διαδίκτυο, εμφανίζονται με αυξημένη συχνότητα στην περίοδο της εφηβείας (Blum, 2009). Η Φρ. Ντολτό (1985) αναφέρει ότι υπάρχει μια επιθυμία εγκληματικότητας σε κάθε έφηβο, καθώς έχει τόση επιθυμία για μουσική που θα πάει να κλέψει δίσκους, τόση επιθυμία για καινούργιες συγκινήσεις που θα θελήσει να πάρει ναρκωτικά. Η εφηβεία είναι μια περίοδος κινδύνων και το να βάζει ο έφηβος συνειδητά τη ζωή του σε κίνδυνο τον κάνει να νιώθει σημαντικός,και υπεύθυνος…Το ποια μορφή ορμών θα αναπτύξουν έχει να κάνει με την προσωπικοτητά τους και τα βιώματά τους. Μία άλλη μορφή παραβατικής συμπεριφοράς, που παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις είναι και ο σχολικός εκφοβισμός (bulling) Ο σχολικός εκφοβισμός μπορεί να λάβει τις εξής μορφές: Πρόκληση σωματικής βίας: ξυλοδαρμός, σπρωξίματα, επιθετική σεξουαλική συμπεριφορά, τραύματα..κλπ… Λεκτική βία: υβρεολόγια, ρατσιστικές και σεξιστικές ύβρεις, συκοφαντικά και ταπεινωτικά σχόλια κ.α. Ψυχολογική βία: Συκοφαντίες, εκβιασμοί, εξευτελισμοί, απομόνωση από την ομάδα κ.α (Olweus, 2003). Η παραβατική συμπεριφορά είναι ένα φαινόμενο εξαιρετικά πολυδιάστατο, Το προφίλ του παραβάτη, χαρακτηρίζεται από κάποια αρνητικά χαρακτηριστικά, τα οποία είναι αποτέλεσμα προσωπικών, οικογενειακών και κοινωνικών καταστάσεων

ΔΥΣ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ

Περί δυσ-ορθογραφίας..
Πολλές έρευνες τελευταία εξετάζουν την ορθογραφική επίδοση σε 3 επίπεδα: α) σε επίπεδο συλλαβής, β) σε επίπεδο φωνήματος και γ) σε επίπεδο αναγνώρισης ομοιοκαταληξίας στη λέξη (Hulme, Snowling και Taylor, 1997).
Η γνώση των μορφημάτων και λεκτικών μονάδων και ο ρόλος που παίζει η γνώση των γραμματικών κανόνων της ορθογραφίας φαίνεται να κερδίζουν έδαφος στα ενδιαφέροντα των διεθνών ερευνών. Πρέπει δηλαδή τα παιδιά να μαθαίνουν τους κανόνες.
Μελετητές βρήκαν ότι τα παιδιά χρησιμοποιούν πρώτα φωνολογικές στρατηγικές και μετά μορφολογικές και ότι η αναπτυξιακή τους πορεία στην ορθογραφημένη γραφή εξαρτάται από τη μορφολογική τους επίγνωση. Υποστηρίζουν ότι κατά τις ηλικίες των 6 έως 10 ετών τα παιδιά εμφανίζουν στην ικανότητά τους για την υιοθέτηση των ορθογραφικών συμβάσεων των μορφημάτων χαρακτηριστικές αλλαγές
Πρέπει να κατηγοριοποιούνται οι λέξεις.
Αυτή η κατηγοριοποίηση καλό είναι να στηρίζεται στα πραγματικά λάθη των  μαθητών/τριών και όχι σε θεωρητικοποιημένες απόψεις. Πρέπει, επίσης, να είναι ιεραρχικά δομημένη με καθοριστικό κριτήριο τη βαρύτητα των λαθών. Για παράδειγμα, απόλυτη προτεραιότητα πρέπει να δίνεται στη διόρθωση των λαθών που αναφέρονται στο άρθρο για να κατανοήσουν οι μαθητές/τριες την έννοια του γένους και του αριθμού. Επίσης, προτεραιότητα πρέπει να δίνεται και στα καταληκτικά μορφήματα η ορθογραφία των οποίων μπορεί να συσχετισθεί με την εξαγωγή ορθογραφικών κανόνων. Πρώτιστη σημασία δεν πρέπει να δίνεται σε λάθη που αναφέρονται στα διπλά σύμφωνα μέσα σε μια λέξη, εκτός της περίπτωσης των λέξεων που έχουν κληρονομηθεί από την αρχαία ελληνική (Χαραλαμπάκης, 2001). Πάντως, προτεραιότητα στη διόρθωση της ορθογραφίας πρέπει να δίνεται στις περιπτώσεις όπου παρατηρούνται παραλήψεις ή αντικαταστάσεις γραμμάτων.

ΜΑΘΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗ

ΜΑΘΗΣΗ ,ΜΕΛΕΤΗ.

Πολλοί γονείς μαθητών, δεν έχουν καταλάβει ότι είναι άλλη συνειδησιακή κατάσταση η έννοια του καθήκοντος και του «αντιμετωπίζω το δάσκαλο» και άλλη συνειδησιακή κατάσταση ο έρωτας, και η αγάπη προς τη μάθηση καθ΄αυτή. Πολλές φορές λειτουργούν στείρα αναπτύσσοντας την πρώτη κατάσταση, με έπαθλο το βαθμό αγνοώντας τις συνέπειες, αν παράλληλα δεν ενσωματώσουν στη συνείδηση του παιδιού και τη δεύτερη. Για να αγαπήσουν οι άνθρωποι μια κατάσταση, πρέπει να τη συνδέσουν και με όμορφες και ανέμελες στιγμές, με αναζήτηση, και να νοιώσουν την αξία και χρησιμότητα και πολλά άλλα!! Αν καταλάβουν οι γονείς ότι πρέπει να αναπτύσσουν παράλληλα και ισορροπημένα τις δυο καταστάσεις στη συνείδηση του παιδιού, τότε θα αναζητήσουν και τους τρόπους για να δώσουν λύσεις! Είναι λυπηρό να ακούς καθημερινά γονείς να λένε γιατί την εποχή την περασμένη διάβαζαν;;…Πολύ λυπηρό, νοήμονες άνθρωποι να συγκρίνουν ανόμοια τις εποχές, με άλλα ζητούμενα, με άλλα κίνητρα, με άλλο βιοτικό επίπεδο, με άλλα μέσα….κλπ, με τη σημερινή !! ©