ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΑΙΔΙΩΝ -ΜΑΘΗΣΗ

Τα σχολεία ανοίγουν σε λίγες μέρες …και….

Μαθαίνω με χαρά σημαίνει <ενστερνίζομαι>

Η προσπάθεια που πρέπει να καταβάλουμε για να καταλάβουμε κάτι, επηρεάζεται αποφασιστικά από το αν βλέπουμε ευχάριστα αυτό το κάτι ή το απεχθανόμαστε. Η μάθηση πετυχαίνεται καλύτερα όταν έχουμε καλή διάθεση, επιβεβαιώνει ο ψυχίατρος από τη Ουλμ, Μανφρεντ Σπιτσερ, στο βιβλίο του <Έρευνα του εγκεφάλου και σχολείο της ζωής>

Σε ένα πείραμα ζήτησαν από τους μαθητές μιας τάξης  γερμανικού  δημοτικού σχολείου ,να λύσουν πολύπλοκες  ασκήσεις αριθμητικής .Μετά από μισή ώρα, οι μισοί μαθητές αφέθηκαν ελεύθεροι να παίξουν στη διπλανή αίθουσα, ενώ οι υπόλοιποι έπρεπε να συνεχίσουν την προσπάθεια. Τριάντα λεπτά αργότερα η πρώτη ομάδα επέστρεψε ευδιάθετη και χαλαρωμένη κι έλυσε  νωρίτερα από τη δεύτερη, παρά τον χαμένο χρόνο.

Σε μια άλλη έρευνα, πρόβαλαν σε μαθητές της πρώτης δημοτικού σλαιντς με σχολικό υλικό. Ένα μέρος του υλικού παρουσιάστηκε με αυστηρά οργανωμένο τρόπο και το υπόλοιπο με χιούμορ.. Το χιούμορ στηρίζεται σε συναισθήματα όπως χαρά, η σαρκασμός. Στο μεγαλύτερο μέρος τους, τα συναισθήματα μας θεμελιώνονται στον πυρήνα της αμυγδαλής.Η αμυγδαλή είναι τμήμα του  λιμβικου συστήματος, το οποίο βρίσκεται κάτω από τον εγκεφαλικό φλοιό, ο οποίος αντιπροσωπεύει τη συνείδηση μας. Και,και, (όχι μόνο) για αυτό μερικές φορές νιώθουμε ευχαρίστηση ή απέχθεια χωρίς να μπορούμε να το εξηγήσουμε

Όταν για κάποιον είναι ευχάριστο κάτι, βοηθά όχι μόνο να αποφεύγεται η διάσπαση της προσοχής, αλλά και να ξεπερνιέται η έλλειψη διάθεσης για μάθηση. Αντιθέτως, παιδιά με διαταραχές στη συγκέντρωση τους συχνά δυσκολεύονται να επιβληθούν στις παρορμήσεις τους.

Στην αρχή μιας νοητικής διαδικασίας, η γενική προσοχή δείχνει μια κατάσταση διευρυμένου Συνειδητού.

Με βάση αυτό το υπόβαθρο ο εγκέφαλος αναγνωρίζει το Ενδιαφέρον και απωθεί το ενοχλητικό. Αυτό συμβαίνει αφενός μέσα από ένα φιλτράρισμα και περιορισμό των πολυάριθμων νευρικών ερεθισμάτων, αφετέρου μέσα από μια ιεραρχική αξιολόγηση.

Τα συναισθήματα παίζουν ρόλο στη μάθηση. Θετικά συναισθήματα προωθούν επεξεργασία ερεθισμάτων, ενώ τα αρνητικά την μπλοκάρουν.

Σημαντική  πτυχή της συγκέντρωσης, είναι να μάθουμε να καταπιέζουμε την παρορμητικότητα  μας, και να ξεπερνάμε τις συναισθηματικές  αντιστάσεις.

Η προσοχή καθ’αυτή,δεν εντοπίζεται σε καμιά ιδιαίτερη περιοχή του εγκεφάλου, αλλά οργανώνεται σε εναλλασσόμενα δίκτυα. Η συγκέντρωση σημαίνει τη σύνδεση όλων των ψυχικών και  πνευματικών  δυνάμεων  σ ένα σημείο, σαν ένα καλλιτέχνη που είναι μέσα σε ένα φωτεινό κύκλο ενός προβολέα..Οτιδήποτε άλλο τριγύρω εξαφανίζεται στη σκιά. Με αυτό τον τρόπο τα ερεθίσματα μεταφέρονται από τον εγκέφαλο μέσω φίλτρων στη μακροπρόθεσμη μνήμη.

Οι επιτυχίες  οδηγούν σε αμοιβές. Η έκκριση ορμονών  που προκαλούν ευφορία ξυπνά στα παιδιά τη διάθεση να καταλάβουν.

Σημαντική είναι η σωστή δόση προκλήσεων. Οι υπερβολικά απλές εργασίες εξαντλούν το σύστημα προσοχής τους εγκεφάλου τόσο ,όσο και οι υπερβολικά δύσκολες.

(Petra Thorbriet  Συγκέντρωση. Αερόστατο.2009)

Εκλαϊκευμένα.

Για αυτό οι γονείς και οι παππούδες-γιαγιάδες που διαβάζουν τα παιδιά, να βρίσκουν με φαντασία και με πραγματικότητα σύγχρονα,  όχι συνηθισμένα  παραδείγματα, που τα έχουν ακούσει  τα παιδιά πολλές φορές, αλλά περίεργα για να τα θυμούνται. Να συμμετέχουν τα παιδιά σε αυτά, και να παίζουν και τα ίδια αυτό το ρόλο να διδάσκουν με τον ίδιο τροπο!

ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Οι γονείς, ειδικά σήμερα, μη περιμένουν πολλά απτα δημόσια σχολεία. Αν τους τύχει καλος/η εκπαιδευτικός θα είναι τυχεροί. Πρέπει να ενημερώνονται και να αφυπνίζονται για τα παιδιά τους,και να επισκέπτονται ειδικούς/////.

Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής(ΔΕΠ-Υ)

Η ΔΕΠ-Υ είναι μια διαταραχή που συνήθως εμφανίζεται στην νηπιακή ηλικία. Εντείνεται στη σχολική ηλικία και μπορεί να παραμείνει και στην εφηβική ηλικία και στην ενήλικη ζωή.

Αποτελέσματα διεθνών ερευνών για μαθητές με ΔΕΠ_Υ δείχνουν  ότι

Το 56% χρειάζεται πρόσθετη διδασκαλία                                

Το 50% αντιμετωπίζει προβλήματα και στις κοινωνικές σχέσεις

2 στους 3 πάσχουν και από άλλες ψυχικές διαταραχές

Το 25-30% παρουσιάζει κάποια αγχώδη διαταραχή

Το 85%παραπέμπεται μεταξύ 6-9 ετών με κύριο αίτημα  την αξιολόγηση των μαθησιακών δυσκολιών

(Νίκος Ταμάρας, 2008)

 

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΜΑΘΗΣΙΑΚΩΝ ΔΥΣΚΟΛΙΩΝ

Τα πιο συχνά συμπτώματα των μαθησιακών δυσκολιών είναι η διάσπαση προσοχής, η φτωχή μνήμη, η δυσκολία  στην ακολουθία οδηγιών, η δυσκολία στο διαχωρισμό γραμμάτων ,αριθμών, ήχων .Παρουσιάζεται μια  περιορισμένη ικανότητα, πρόβλημα στο οπτικοκεντρικό  συντονισμό, δυσκολία στη λήψη επεξεργασιών, δυσκολία στην οργάνωση του χρόνου.  Αυτά και άλλα, μετατρέπονται σε μαθησιακές δυσκολίες. Πολλοί άνθρωποι σε κάποια φάση της ζωής τους παρουσιάζουν ένα απ αυτά. Όταν πρόκειται για παιδί και το εντοπίσουν οι γονείς, καλό είναι να επισκεφτούν ειδικό,  να μην αφήνουν το παιδί να μεγαλώνει με το πρόβλημα. Σημαίνει ότι το παιδί  έχει διαφορετικό τρόπο να μαθαίνει, και ο εγκέφαλός του επεξεργάζεται με διαφορετικό τρόπο τις πληροφορίες που λαμβάνει. Πρέπει με τη βοήθεια του/της ειδικού, να βρεθεί αυτός ο τρόπος! (Για βεβαίωση στο Γυμνάσιο-Λύκειο, μόνο από Δημόσια Νοσοκομεία)

ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ!

Νέα αποικιοκρατία και θεωρίες εξάρτησης

 Ήδη από τη  δεκαετία του 1960, οι  νεομαρξιστές μελετητές  υποστήριξαν ότι  η από-αποικιοποίηση είχε χαρακτήρα τυπικό  και ότι στην πραγματικότητα  τα θεωρητικά ανεξάρτητα κράτη παρέμεναν στενά εξαρτημένα  από τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις και από τη Δύση γενικά. Αυτοί οι στοχαστές συχνά εναπόθεταν τις ελπίδες  τους στην επικράτηση εντός σοσιαλιστικού μοντέλου πολιτικής, κοινωνικής, και οικονομικής οργάνωσης, άλλοτε αναγνωρίζοντας, και άλλοτε παραγνωρίζοντας τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της  πολιτικής.

Οι νεομαρξιστές θεωρητικοί  υποστήριξαν γενικά ότι στη διάρκεια της νεότερης εξέλιξής του, ο καπιταλισμός ανέπτυξε μια σειρά θεσμικών και οικονομικών μεθόδων, οι οποίες μπορούσαν να αποκαταστήσουν  την επίσημη  πολιτική κυριαρχία  των δυτικών κρατών στον Τρίτο Κόσμο. Διάφοροι μελετητές όμως , όπως ο Κέμπ επεσήμαναν  ότι η από –αποικιοποιηση υπηρξε μια αλλαγή τακτικής, όχι όμως  στρατηγικής του καπιταλισμού. Για τον  Κουάμε  Νκρουμα τον πολιτικό ηγέτη της  Γκάνα και εξέχοντα νεομαρξιστή στοχαστή, η νέα αποικιοκρατία  αποτελεί το υψηλότερο στάδιο λαών  μέσω  ασύμμετρων εμπορικών σχέσεων, εξαγωγής κεφαλαίου και δανεισμού  απτή   Δύση με επιβαρυντικούς όρους. ..Οικονομολόγοι και κοινωνιολόγοι , Ευρωπαίοι και μη, επιστήμονες  όπως  ο Φρανκ, ο Εμμανουέλ, ο Ζαλέ, η ο ο Αμίν τη δεκαετία του 1970 έκαναν λόγο για δομική υπανάπτυξη, για φαύλο κύκλο ανάπτυξης των χωρών του Τρίτου Κόσμου με τη μεσολάβηση πολυεθνικών εταιριών, γιγαντιαίων επενδύσεων δυτικού ιδιωτικού κεφαλαίου με επαχθεις όρους , οικονομικής βοήθειας των ανεπτυγμένων προς  τις ευφημιστικά επονομαζόμενες <υπο αναπτυξη> χώρες (με αποτέλεσμα την υπερ χρεώσή τους) και ιδιοτελούς συνεργασίας

ντόπιων ελίτ με τη Δύση. Σε αυτό το πνεύμα  η εξωτερική πολιτική των παλιών αποικιών καθορίζεται ουσιαστικά από την πρώην μητρόπολη η και από τη δύναμη εκείνη η οποία έχει πάρει τη θέση της. (π.χ. τις ΗΠΑ)  Φυσικά όλες οι πρώην αποικίες δεν βρίσκονται στην ίδια οικονομική θεση .Ας θυμηθούμε τις περιπτώσεις του Χογκ Κογκ η των διαφόρων αραβικών εμιράτων χωρών οι οποίες χάρη στη μεταφορά στο έδαφός τους δυτικών επιχειρήσεων στη σταθερή εκβιομηχάνιση ή στα κοιτάσματα πετρελαίου ,παρουσιάζουν σημαντική οικονομική ανάπτυξη, γεγονός που δεν εξασφαλίζει απαραίτητα υψηλό βιοτικό επίπεδο στο σύνολο του πληθυσμού. Η σημερινή Ευρώπη περισσότερο από ποτέ βρίσκεται ενταγμένη σε ένα παγκόσμιο σύστημα. Το νεομαρξιστικό  σχήμα  αναφέρει  ότι βρίσκεται στο κέντρο αυτού του συστήματος, ότι κινεί νήματα, όμως σε επίπεδο διεθνών πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων μοιάζει να βρίσκεται στην περιφέρεια. Η πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ είναι αδιαμφισβήτητη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι ευρωπαϊκές δυνάμεις-και μάλιστα οι πάλαι ποτέ αποικιακές δυνάμεις-δε διαθέτουν σημαντικά μέσα διπλωματικής, οικονομικής, και πολιτισμικής επιρροής.

(.Μ. Παπαθανασίου.Ειδικά θέματα ευρωπαϊκού πολιτισμού. Τόμος Γ .Αποικίες και ανταγωνισμοί. Πάτρα 2001)

 

 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΜΑΓΝΗΤΙΣΜΟΣ!

 Είναι παράξενο και σχεδόν διασκεδαστικό, να παρατηρεί κανείς, ο,τι το γενικό  κοινό αποδέχεται από τη μια την ύπαρξη του προσωπικού μαγνητισμού, και από την άλλη ότι υπάρχει μεγάλη άγνοια, για τη φύση αυτής της θαυμαστής δύναμης!Η έλλειψη αυτής της γνώσης είναι για το πλατύ κοινό. Σε όλες τις εποχές υπήρχαν λίγα εξελιγμένα άτομα, που είχαν κατανοήσει σε βάθος τη δύναμη της προσωπικής επιρροής και την είχαν χρησιμοποιήσει.

Είμαστε τόσο συνηθισμένοι να θεωρούμε ότι ο προσωπικός μαγνητισμός υποδηλώνει μόνο τη θετική, ελκτική φάση, ώστε μας είναι πολύ δύσκολο να δεχτούμε ότι η απωθητική προσωπική ατμόσφαιρα μπορεί να είναι και αρνητική. Εδώ, πρέπει να θυμηθούμε, ότι  ακόμα και ο φυσικός μεταλλικός μαγνήτης κάτω από ορισμένες συνθήκες απωθεί με την ίδια δύναμη που κάτω από άλλες συνθήκες, έλκει. Είναι αλήθεια πως υπάρχουν μερικά άτομα που ούτε ελκύουν , ούτε απωθούν, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γενικό κανόνα, και  συνήθως είναι τα άτομα που προκαλούν πλήξη στα άτομα με τα οποία έρχονται σε επαφή.

Μερικοί άνθρωποι στη συνεργασία τους με άλλους εκδηλώνουν περισσότερο νοητικό μαγνητισμό, ενώ άλλοι εκδηλώνουν φυσικό  μαγνητισμό. Το άτομο που εκδηλώνει  πραγματικά τον ύψιστο βαθμό  προσωπικού  μαγνητισμού, είναι αυτό που αναπτύσσεται και στις δυο φάσεις του μαγνητισμού, τόσο στη φυσική όσο και στη νοητική.

Όλοι οι αποκρυφιστές αρχαίοι και σύγχρονοι, έχουν αναγνωρίσει την ύπαρξη μιας  δύναμης της φύσης, που είναι πολύ ισχυρή  στα αποτελέσματα  και στη δραστηριότητα της αλλά και που ταυτόχρονα αψηφά κάθε δυνατότητα ανάλυσης η προσδιορισμού. Σε μερικές περιπτώσεις η επιστήμη προσπάθησε να τη μελετήσει σαν μια έκκριση της νευρικής υλης,αλλα αυτό μοιάζει με την ανοησία του υλιστή φιλοσόφου, που προσπαθεί να ορίσει το νου σαν έκκριση του εγκεφάλου. Τέτοιες απόπειρες ορισμού προκαλούν απλώς το χαμόγελο του γνώστη. Ο συνδυασμός του νοητικού και του φυσικού μαγνητισμού είναι απαραίτητα για τον προσωπικό μαγνητισμό.

Οι αποκρυφιστές μας πληροφορούν, ότι στην προσωπική ατμόσφαιρα του ατόμου –στην αυρα- όπως την ονομάζουν-υφίστανται και μπορούν να βρεθούν όχι  μόνο οι κραδασμοί των νοητικών του καταστάσεων και του χαρακτήρα του, αλλά οι κραδασμοί του φυσικού του μαγνητισμού, ή νευρικής δύναμης. Αναφέρουν ότι  οι κραδασμοί της νευρικής δύναμης, φαίνονται να εκτείνονται πέρα από το σώμα κάπου 60-90εκατοστά προς κάθε κατεύθυνση σχηματίζοντας το σύνολο της αύρας που έχει σχήμα αυγοειδές.Ειναι σαν μια αμυδρή ηλεκτρική φλόγα που δονείται και κραδαίνεται  με ένα τρόπο που μοιάζει με τις κινήσεις του θερμού αέρα που βγαίνει από τη θερμάστρα. Μερικά άτομα με αιθερική όραση μπορεί να τη διακρίνουν, και να καταλάβουν πολλά για το άτομο.

Πολλές φορές δεν μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί μας έχουν πείσει χωρίς επιχειρήματα. Εδω παίζει ρόλο ο προσωπικός μαγνητισμός.

Η κόρη του ματιού δείχνει τη μαγνητική κατάσταση. Τα μάτια παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στον προσωπικό μαγνητισμό.. Όταν κοιτάζετε ένα άτομο, βλέπετε ένα μέρος τους βολβού του οφθαλμού ,την Ίριδα και την κόρη. Αυτός ο βολβός υποτίθεται ότι είναι λευκός, αλλά στην πραγματικότητα είναι διακοσμημένος με νερά και αποχρώσεις λεπτών χρωμάτων που εναρμονίζονται με το χρώμα της Ίριδας. Αυτή  η Ίριδα άλλωστε δίνει και το όνομα στο χρώμα του ματιου.Η ίριδα  είναι ένας δακτύλιος που περιβάλλει την οπή η κορη.Μεσω του ανοίγματος ταξιδεύει το φως προς τον εγκέφαλο, διεγείροντας το οπτικό νεύρο και  σχηματίζοντας μια εικόνα στο τέρμα του ταξιδιού του.. Το χρώμα των ματιών προσδιορίζεται από τον δακτύλιο αυτόν.Η  κόρη του ματιού φανερώνει τη μαγνητική κατάσταση .Όταν υπάρχει λίγη ενέργεια, η κόρη του ματιού είναι υπερβολικά μικρή, εκτός αν το άτομου υπόκειται σε αφύσικες νευρικές καταστάσεις. Ο λόγος που η κόρη είναι μικρή, είναι έλλειψη ζωτικότητας στο οπτικό νεύρο και στον εγκέφαλο.

 Κάτω από  μια μεγάλη  νευρική έξαψη η κόρη ,μαύρη  φλογερή και  έντονη αναγκάζει  την έγχρωμη κουρτίνα  να ανοίξει , ώστε δε φαίνεται ούτε ίχνος από την Ίριδα και κατά συνέπεια δεν υπάρχει καθόλου χρώμα στο μάτι. Τα μάτια ενός ρήτορα που είναι γαλανομάτης μεταβάλλονται έτσι με μαύρα τη στιγμή που απευθύνεται  στο ακροατήριο του με μια εύγλωττη εκφραστικότητα. Τα γκρίζα μάτια ενός ηθοποιού που βρίσκεται σε μεγάλη έξαψη,μεταβάλλοντας τα σε μαύρα. Αυτό είναι ένα πολύ κοινό γεγονός, αν και μπορεί να μη παρατηρείται τοσο συχνά όσο συμβαίνει. Τα  μάτια των πολύ μαγνητικών ανθρώπων ,όταν μένουν ήρεμα, σαν νεκρα.Τα ζώα με αυτό το μέσον εξασφαλίζουν τη λεία τους. Σε ζωολογικό κήπο, έχουμε όλοι δει τον φύλακα που προσπαθεί να ελέγξει τα ανυπότακτα θηρία,  που εξοργίζονται με την αιχμαλωσία τους.Ακουγεται ένας ελαφρύς βρυχηθμός, ένα εχθρικό μουγκρητό και το θηρίο μαζεύεται  για να πηδήσει. Τα μάτια του ζώου φορτίζονται με ενέργεια, οι κόρες του διευρύνονται και αφαιρει όλο  το κίτρινο από την Ίριδα. Ο  φύλακας που είναι στο κλουβί ξέρει ότι αν δεν μπορέσει να ελέγξει το ζώο  με τα μάτια του, θα καταβροχθιστεί. Ξέρει ότι δεν πρέπει  να γυρίσει αλλού τα μάτια του.

Δρ. ΘΕΡΟΝ ΝΤΥΜΟΝ (Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΜΑΓΝΗΤΙΣΜΟΥ) ΚΟΝΙΔΑΡΗΣ///

 

TI EINAI TEXNH??

Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης. (Αθήνα 2001)
Η Τέχνη και οι καλλιτέχνες
Στην πραγματικότητα η Τέχνη δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο οι καλλιτέχνες.
Κάποτε ήταν οι άνθρωποι που πήραν χρωματιστό χώμα στα χέρια τους και
σχεδίασαν πρόχειρα στον τοίχο της σπηλιάς τους ένα βουβάλι.(1) Σήμερα
μερικοί αγοράζουν χρώματα και σχεδιάζουν αφίσες για τους τοίχους. Δεν
έκαναν και δεν κάνουν μόνο αυτά, αλλά και ένα σωρό άλλα πράγματα. Δεν
βλάπτουν να ονομάζουμε όλες αυτές τις δραστηριότητες  τέχνη, όσο
θυμόμαστε ότι η λέξη σημαίνει πολύ διαφορετικά πράγματα  σε
διαφορετικούς καιρούς και τόπους και όσο συμφωνούμε πως Τέχνη με
κεφαλαίο Τ  δεν υπάρχει. Γιατί η Τέχνη με κεφαλαίο Τ κατάντησε
σκιάχτρο και φετιχισμός. Κινδυνεύεις  να  εξουθενώσεις έναν καλλιτέχνη
λέγοντάς του πως εκείνο που μόλις έφτιαξε δεν είναι Τέχνη παρόλο που
είναι καλό. Και αν δηλώσουμε σε οποιονδήποτε πως εκείνο  που τους
αρέσει δεν είναι Τέχνη , θα μείνει άναυδος. Δε νομίζω πως οι λόγοι για
τους οποίους μας αρέσει ένα άγαλμα   ή ένας πίνακας , είναι άλλοτε
σωστοί και άλλοτε όχι. Μπορεί να σου αρέσει η απεικόνιση ενός τοπίου,
επειδή σου θυμίζει τον τόπο σου ή μια προσωπογραφία επειδή σου θυμίζει
κάποιον φίλο. Δεν έχει σημασία . Μπροστά σε έναν πίνακα, όλοι
θυμόμαστε χίλια δυο πράγματα  που επηρεάζουν τις προτιμήσεις μας ή τις
αντιπάθειές μας…….Δεν πρέπει  καθόλου να ανησυχούμε που οι αναμνήσεις
μας , βοηθούν ν’ απολαύσουμε ό, τι βλέπουμε…
(1)  Εκτός βιβλίου. Το βουβάλι που ζωγράφιζαν στα σπήλαια, ήταν για να
το βλέπουν και να το προσελκύσουν ως θήραμα, για τροφή. Επιτελούσε και
άλλο σκοπό δηλαδή πέραν της αισθητικής…….

ΙΔΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΧΙΛΙΕΤΙΕΣ

Χιλιοπαιγμένες ταινίες στα ίδια χώματα της Ευρώπης!
 Πρώιμος Μεσαίωνας, 8-10π.Χ.αιώνας.
Παρά τις βαρβαρικές επιδρομές, και τις αντιπαραθέσεις με το Ισλάμ, οι
κοινωνίες της παλιάς δυτικής Ρωμαικής αυτοκρατορίας, είχαν τα εξής
χαρακτηριστικά. Αγροτιά, κυριαρχεί ο θεσμός της δουλείας, το ρωμαϊκό
παρελθόν, αλλά και τα φέουδα,(μεγάλα κομμάτια Γής) ενώ παρατηρείται
δειλή εμφάνιση τεχνολογικής προόδου.
11-13 αιώνας. Στο πολιτικό πεδίο, κυριαρχούν οι φεουδάρχες. (πλούσιοι
γαιοκτήμονες) Στο κοινωνικό πεδίο, ο τριμερής διαχωρισμός της
κοινωνίας, σε πολεμιστές, ιερείς και εργαζόμενους. Η φεουδαλική
αριστοκρατία λειτουργεί  εις βάρος των πληθυσμών της υπαίθρου,
εισάγοντας σχέσεις υποτέλειας και εκμετάλλευσής. Επέρχεται σύγκρουση
πόλης και φεουδαρχίας, που σηματοδοτεί την κρίση του φεουδαλισμού, και
επανεμφανίζεται η μοναρχία.

13-14 αιώνας Τεχνολογική στασιμότητα, πάγωμα ανάπτυξης. Λιμοί και
επιδημίες, μείωση του ευρωπαϊκού πληθυσμού , οικονομική κατάρρευσης.
Αναδύεται και εδραιώνεται ο αγροτικός κατασκευαστικός τομέας που
αποτελεί τη βάση για τις καπιταλιστικές δραστηριότητες.

14-15 αιώνας Η Ευρώπη της κρίσης και της Αναγέννησης. Δημογραφικής
συρρίκνωση. Επιδημίες Μαύρου θανάτου. Σύγκρουση αγροτικών και αστικών
πληθυσμών. Οι αστικές κοινότητες και οι πλούσιες ολιγαρχίες ήρθαν
αντιμέτωπες με το φαινόμενο της φτώχειας. Το γεγονός αυτό, αλλά και
οικονομικοί σχεδιασμοί, οδήγησαν σε επαναπροσέγγιση του φαινομένου της
φτώχειας.

16-17 αιώνας.Ευρώπη πρωτίστως αγροτική. Η κοινωνικοποίηση του ατόμου
ήταν το χωριό, ή η αστική κοινωνία. Ζωντανός ο φόβος του θανάτου, από
επιδημίες, Η ίδια η κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη με πολλαπλασιασμό
των αγορών, προσέφερε ασυνείδητες λύσεις στο μέγα πρόβλημα της
ανθρώπινης επιβίωσης. Οι ανταγωνισμοί στη κοινωνία δημιούργησαν
ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό. Οι πληβείοι(φτωχοί) υποβαθμίστηκαν
περισσότερο. Οι ιστορικοί εδώ αντιμετωπίζουν την αποκοπή της
ανατολικής Ευρώπης από την ιστορική πραγματικότητα που ταυτίστηκε με
τη Δύση.

Οι ευρωπαϊκές οικονομίες δοκιμάστηκαν από μια οξεία πληθωριστική κρίση
η οποία έπληττε  κυρίως τα ασθενέστερα στρώματα. Σε πόλη και ύπαιθρο,
προκάλεσε παράλληλα ανεπάρκεια των κρατικών εσόδων. Η δραματική
υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου συνοδεύτηκε από φορολογικές
επιβαρύνσεις

ο 16 και 17 αιώνας χαρακτηρίστηκαν από πρωτοφανείς λαϊκές εξεγέρσεις
στην ύπαιθρο και στις λαϊκές κοινωνίες.

Η οικονομική κρίση, οι πόλεμοι, η φορολογία επιβάρυνε τις ήδη
τεταμένες σχέσεις ανάμεσα στις ευρωπαϊκές αριστοκρατίες και τα υποτελή
στρώματα. Στις ανακατατάξεις άνοιξε ο δρόμος για την απολυταρχική
μοναρχία.

Μέσα του 17ου. Η ευρωπαϊκή ήπειρος κλονίστηκε από μια σειρά κρίσεων,
οικονομικών και κοινωνικών, οι οποίες προκάλεσαν έντονες πολιτικές
ανακατατάξεις. Οι πολλές αυτές κρίσεις προσέδωσαν στη περίοδο το
χαρακτήρα μια γενικής κρίσης.

Παραμονές Γαλλικής επανάστασης (1789) 18ος αιώνας. Οι ανταγωνισμοί στο
εσωτερικό της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας, και των κρατικών αξιωμάτων,
δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό.

Ο 18 ος ήταν η περίοδος των κοσμογονικών αλλαγών. Η διάνοιξη νέων
δρόμων, επέτρεψε το άνοιγμα της ευρωπαϊκής παραγωγής σε μια παγκόσμια
αγορά.

18-19ος αιώνας. Εδραίωση του καπιταλισμού, ή οποία δεν αποτέλεσε χωρίς
σκαμπανεβάσματα διαδικασία .

Στην αυγή του 20ου, μια σειρά επαναστάσεων κοινωνικών, πολιτικών,
διανοητικών, είχαν ανατρέψει τα παλαιά καθεστώτα της ολιγαρχίας

Στο πρώτο μισό του 20 ου οι ευρωπαϊκές κοινωνίες συγκλονίστηκαν από
οικονομική και κοινωνική κρίση πρωτοφανούς κλίμακας, ενώ το ευρωπαϊκό
δράμα κορυφώθηκε με τους δυο ολοκληρωτικούς πολέμους, που στοίχισαν τη
ζωή σε 60 εκ. Ευρωπαίους
///Ε. Burns. Ευρωπαϊκή Ιστορία (τόμ. Α τομ. Β) Παρατηρητής
Θεσσαλονίκη. –συμπληρωματική-SERGE BERSTEIN, PIERRE MILZA (Η ευρωπαική
συμφωνία και η Ευρωπη των εθνων . Αλεξάνδρεια 1985. E.J.HOBSBAWM . Η
ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ 1789-1948. Αθήνα 1992.////