ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ . ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ

 

ΑΙΣΘΗΤΙΚΉ ΤΟΥ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ

Ψιλοκόψτε ένα έργο σε πολυάριθμα κομμάτια και θα δείτε ότι το καθένα μπορεί να υπάρξει από μόνο του

(Κάρολος Μπωντλαιρ Η μελαγχολία του Παρισιού )

ο 19 αιώνας δημιουργεί μια ιδιαίτερη θέση σε αυτή τη λογοτεχνική μορφή, καθοσο επιχειρεί την ανανέωση και την αμφισβήτηση κλασικών προτύπων σκέψης και γραφίς. Από τις αρχές του αιώνα φιλόσοφοι όπως ο Κίρκεγκορ και ο Σοπενχάουρ, ανακαλύπτουν τρόπο να περιχαράξουν τον γραμμικό ορθολογισμό και ο Νίτσε ένα όπλο εναντίον της μεταφυσικής. Στην ποίηση μετά την προτροπή του Μπωντλαιρ, εγκαινιάζεται η τυπογραφική αποσπασματικότητα που θα κυριεύσει τις πρωτοπορίες του 20 αιώνα,για τις οποίες το απόσπασμα λειτουργεί με τη μορφή του κολάζ,είτε είναι κυβιστικά, ( δικο μου βλ Πικάσο) είτε φουτουριστικά, (δικο μου μελλοντικά) ειτε υπερρεαλιστικά (δικό μου πολύ πραγματικά)

(Ιστορία Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας , Ευρωπαϊκά γράμματα, ΤΟΜΟΣ Γ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΟΚΟΛΗ ΑΘΗΝΑ 1999)

Βάζω για τα αποσπάσματα, γιατί νομίζω φιλοσοφικά, ότι το ίδιο ισχύει και για την ύπαρξη, τη ζωή, την πολιτική και όχι μόνο για τα έργα στη λογοτεχνία. Πράγματι το καθένα μπορεί να υπάρξει απο μόνο του (BLOOG)