Οι μάνες μας γιορτάζουν κάθε μέρα μέσα στη μνήμη, στην ανάσα και στη σιωπή μας. Ζουν στα μικρά πράγματα που αφήνουν πίσω τους: σε μια λέξη που ξεστομίζουμε χωρίς να το καταλάβουμε, σε μια κίνηση των χεριών μας, σε μια μυρωδιά που ξυπνά ξαφνικά την παιδική μας ηλικία. Ακόμη κι όταν τα μάτια δεν μπορούν πια να αντικρίσουν το φυσικό τους σώμα, η παρουσία τους συνεχίζει να μας συνοδεύει σαν αόρατο φως που δεν σβήνει.
Οι δρόμοι της ψυχής δεν κλείνουν με τον χρόνο ούτε με την απουσία. Εκεί όπου η ύλη σωπαίνει, αρχίζει ένας άλλος διάλογος πιο βαθύς, πιο λεπτός, σχεδόν ιερός. Οι μάνες μας κατοικούν μέσα μας σαν εσωτερική πυξίδα, σαν μια ήσυχη δύναμη που εμφανίζεται ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές, όταν η καρδιά ζητά παρηγοριά, καθοδήγηση ή απλώς μια αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι.
Και τότε, μέσα από ανεξήγητες συμπτώσεις, όνειρα, μνήμες ή ένα ξαφνικό κύμα γαλήνης, νιώθουμε πως το πνεύμα τους μάς αγγίζει διακριτικά. Ίσως έτσι λειτουργεί η αγάπη: δεν περιορίζεται από την απόσταση, τον χρόνο ή τη μορφή. Μεταμορφώνεται και συνεχίζει να επικοινωνεί με τρόπους που μόνο η ψυχή μπορεί να αναγνωρίσει.
Καλή και φωτεινή επικοινωνία με τις μάνες μας , είτε τις αγκαλιάζουμε ακόμη με τα χέρια, είτε μόνο με την καρδιά. Γιατί η αληθινή μητρική παρουσία δεν χάνεται ποτέ, αλλάζει μορφή και παραμένει δίπλα μας, όπως επιλέγει η δική τους ψυχή και όπως μπορεί να δεχτεί η δική μας. Μπορεί να υπάρχουν ακόμα και όταν φύγουμε εμείς, μέσω ημών; Ναι, εξαρτάται. BLOOG
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου