ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ ΣΤΟ ΚΣΙΠΝΙΣΤΕ
ΓΙΑΤΙ Κ.
ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ;
Κατ αρχάς να
διευκρινίσουμε ότι δεν έχουμε κανένα
συμφέρον από πολιτικούς, δεν θέλουμε
να βάλουμε υποψηφιότητα και η κυρία
Καρυστιανού μας παίρνει ψήφους, δεν
έχουμε καμιά εμπάθεια, γιατί δεν κάνουμε
το ίδιο επάγγελμα με την κυρία αυτή,
για να κάνουμε σύγκριση, δεν έχουμε
ναρκισσισμό για να δειχνόμαστε
ανούσια,
το έχουμε τσεκάρει με το DSM
.Γράφουμε για να
προβληματίζεται ο κόσμος, όπως
προβληματιζόμαστε και αφυπνιζόμαστε
εμείς από άλλους συνανθρώπους μας και
ν αναπτύσσουμε όλοι κριτική ικανότητα.
Έχει δικαίωμα
κάθε άτομο στη Δημοκρατία, να κάνει
κίνημα και κόμμα και ο,τι άλλο θέλει.
Έχουμε όμως
και εμείς υποχρέωση να την κρίνουμε,
επειδή θέλει να παίρνει αποφάσεις για
εμάς , ακόμα και να την κατακρίνουμε, με
επιχειρήματα, ώστε ο κόσμος να αποφασίζει.
Καλείται να
απαντήσει. Γιατί έλεγε ψέματα υποκριτικά
τόσο καιρό ότι δεν θα κάνει κόμμα, ενώ
ετοιμαζόταν να το κάνει;
Γιατί έλεγε
ψέματα ακόμα και στους γονείς των θυμάτων
των Τεμπών, που τώρα διαχωρίζουν τη θέση
τους από αυτή την κυρία που ξεφούρνισε
ναρκισσιστικά ότι θα βάλει υποψηφιότητα
πάλι υποκριτικά , τύπου ναι μεν, άλλα.
Γιατί νομίζει ότι μπορεί να κοροϊδεύει
τον κόσμο, επειδή είναι πολύ έξυπνη;
Γιατί δεν καταλαβαίνει ότι έτσι γίνεται
αντιπαθής;
Γιατί ο
πατέρας του παιδιού της που την ξέρει,
διαχωρίζει τη θέση του από αυτή για το
παιδί τους; Γιατί ο γιος της διαχωρίζει
τη θέση του επίσης;
Από ποιον
στηρίζεται από το σύστημα και από ποιον
παίρνει εντολές; Γιατί πήγε στη συνάντηση
με τον επικοινωνιολόγο κ. Καραχάλιο με
μια αστρολόγο και μια μοναχή; Γιατί
αφήνει τη δουλειά της και τρέχει για
υποψήφιους που της λένε όχι, καθώς και
ψήφους; Τόσο επιτυχημένη επαγγελματίας
ήταν και τόσο αγαπάει τη δουλειά της;
Αν ήταν
επιτυχημένη θα άφηνε τη δουλειά της;
Γιατί στην αρχή έκανε σαν να έχει πάρει
ψυχοφάρμακα και κοίταζε μέσα στο χάος,
μέχρι να πάρει εντολές;
Γιατί
επικαλείται τη ψυχή του παιδιού της,
για να ικανοποιήσει τον ναρκισσισμό
της, όταν ξέρει ότι η κοινωνική δικαιοσύνη
δεν έχει καμία σχέση με τις ψυχές και
μάλιστα είναι το αντίθετο;
Οι ψυχές
(λένε αυτοί που επικοινωνούν μαζί τους,
πάντα χωρίς χρήμα, και λένε λεπτομέρειες
που δεν ήξεραν, για να ανακουφίσουν
τους γονείς), δε θέλουν τέτοιες φασαρίες.
Θέλουν
πνευματικότητα και περισυλλογή για να
ηρεμούν και να εξελίσσονται πνευματικά.
Δεν της το
είπε η μοναχή δίπλα της; Τόση πνευματικότητα
έχει να της λέει για κόμμα; (αν είναι
αλήθεια η μοναχή σύμβουλος )
Γιατί δε
βλέπει μέσα στον ναρκισσισμό της, ότι
είναι μέσα στα εκατομμύρια γονείς που
έχασαν παΐδια από λάθη του κράτους, και
αντέδρασαν ψυχικά πολιτισμένα; Γιατί
δεν πήρε καμιά θέση η κύρια, ως παιδίατρος,
για την τεκνοθεσία των ομόφυλων για τα
παιδιά από νοικιασμένες μήτρες παρανοϊκών
φιλάργυρων γεννητόρων; Εδώ , εμείς ως
απλοί ταπεινοί πολίτες αφυπνίζαμε με
επιχειρήματα επιστημονικά, καθώς και
πολλοί πολιτικοί που θυσίαζαν καριέρες
και δεν τους ενδιέφερε να φαίνονται
καλοί σε όλη την κοινωνία για τις ψήφους.
Ποια ήταν η
θέση της τότε; Γιατί δεν πήρε θέση για
τους νεκρούς στο Μάτι και μερικοί λένε
οτι είπε, πως δεν φταίει το κράτος;
Γιατί ως
παιδίατρος δεν κάνει ένα ίδρυμα σαν το
<χαμόγελο του παιδιού> που ξέρει
καλύτερα τη δουλειά αυτή; Λέει ότι της
έταξαν πολύ χρήμα και δεν το πήρε. Θα
μπορούσε με ένα ίδρυμα να ανακουφιστεί
η ψυχή του παιδιού της, αν δεν είχε
ναρκισσισμό.
Ποια νομίζει
ότι είναι και θα φέρει κάθαρση στη βάση,
όταν την υποστηρίζει το σύστημα, γιατί
αν δεν την υποστήριζε, θα πλήρωνε το
κράτος όλα τα κανάλια για να μη τη
βγάλουν;
Μήπως την
προωθεί η κυβέρνηση για να συνεργαστεί
μαζί της ; Ερωτήματα που πρέπει το κάθε
άτομο να απαντήσει μόνο του με έρευνες.
Τώρα να πούμε
γιατί ευδοκιμούν αυτά τα κούφια
φαινόμενα;
Λίγο πιο
βαθιά ψυχογικά , από διάφορες πηγές που
δεν θέλω να κουράζω.
Εξαιρούνται
τα άτομα που επιδιώκουν το συμφέρον
τους, θέλουν να τη βάλουν μπροστά για
να τους δώσει θέση και μισθούς. Αυτοί
είναι ιδιοτελείς , δεν θέλουν το καλό
της χώρας μας και δεν ασχολούμαστε .
Ακόμα και με τον Μητσοτάκη έγινε αυτό
και με όλους τους αυλοκόλακες, για το
χρήμα. Ας τους καταλάβει το κάθε άτομο
ξεχωριστά.
Ασχολούμαστε
πάρα κάτω με αυτούς που πείθονται στο
καινούργιο (όπως με τον Τσιπρα, και με
τους θηλυκούς τσιπρες , Λατινοπούλου,
Καρυστιανολυ κ.α, χωρίς να επιδιώκουν
συμφέροντα και μισθούς)
Τι λένε
ειδικοί ψυχαναλυτές των μαζών;
Ο Γκυστάβ Λε Μπον λέει, πολύ
περιληπτικά, ότι οι ηγέτες δεν
καθοδηγούν τα πλήθη με λογική, αλλά με
συναίσθημα, σύμβολα και απλές ιδέες.
Δεν δημιουργούν τις πεποιθήσεις
των μαζών, αλλά τις
εκφράζουν και τις ενισχύουν. Η δύναμή
τους βασίζεται στο κύρος (prestige), όχι στην
επιχειρηματολογία. Με μία φράση.
Ο ηγέτης είναι ο καθρέφτης και ο
καταλύτης της ψυχολογίας του πλήθους.
Άλλοι
ψυχολόγοι κοινωνιολόγοι ψυχαναλυτές
Οι
άνθρωποι συχνά επιθυμούν νέους,
αδοκίμαστους ηγέτες όχι επειδή
αγνοούν τον κίνδυνο, αλλά επειδή η
ελπίδα είναι πιο ανεκτή από την αλήθεια.Το
άγνωστο επιτρέπει προβολή. Ο καθένας
«βλέπει» στον νέο ηγέτη αυτό που θέλει.
Ο
δοκιμασμένος ηγέτης έχει παρελθόν, ο
αδοκίμαστος είναι καθρέφτης. Όταν οι
άνθρωποι πληγώνονται επανειλημμένα,
δεν αναζητούν τον σοφότερο, αλλά τον
«διαφορετικό». Η αλλαγή γίνεται
αυτοσκοπός.
Η
άγνοια του εαυτού οδηγεί σε ανάθεση
ευθύνης. Όποιος δεν γνωρίζει τον
εαυτό του δυσκολεύεται να αντέξει την
ευθύνη της ελευθερίας του. Ο ηγέτης
γίνεται υποκατάστατο εσωτερικής τάξης:
«ας αποφασίσει αυτός για μένα».
Η
πολιτική νεότητα ,
για το πλήθος, συμβολίζει
κάθαρση. Όχι λογικά, αλλά μυθικά,
όπως στους αρχαίους μύθους, ο «νέος
βασιλιάς» φέρνει την άνοιξη, ακόμη κι
αν δεν ξέρει να κυβερνά.
Η
εμπειρία τρομάζει γιατί αποκαλύπτει
όρια. Ο έμπειρος ξέρει τι δεν
γίνεται. Ο άπειρος υπόσχεται τα πάντα.
Και οι άνθρωποι προτιμούν το ψέμα που
παρηγορεί από την αλήθεια που περιορίζει.
Ίσως, τελικά, οι κοινωνίες δεν επιλέγουν
ηγέτες για να κυβερνηθούν καλά, αλλά
για να αφηγηθούν μια ιστορία ελπίδας
στον εαυτό τους.
Και όπως έλεγε
ο Πλάτωνας:
Όταν
η ψυχή είναι άτακτη, ζητά σωτήρες, όταν
είναι εντάξει, ζητά νόμους.
Η εποχή της
ταχύτητας και της ύλης δεν αντέχει την
εμπειρία Σήμερα όλα κινούνται γρήγορα.
Ειδήσεις, εικόνες, κρίσεις.
Η εμπειρία όμως χρειάζεται
χρόνο για να αποδειχθεί. Έτσι εκλαμβάνεται
ως «βαρίδι», ενώ ο αδοκίμαστος ηγέτης
μοιάζει ευέλικτος, «updateable»,(μπορεί
να ανανεωθεί) σαν εφαρμογή.
Οι σύγχρονοι ηγέτες δεν κρίνονται
πρωτίστως από ικανότητα, αλλά από αφήγημα
εικόνα συναίσθημα που προκαλούν.
Ο άπειρος ηγέτης είναι ιδανικός για
branding. Δεν έχει «λεκέδες», δεν έχει
αρχείο, δεν έχει αποτύχει δημόσια
ακόμα.
Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι. Κουρασμένος
υπερπληροφορημένος εσωτερικά ασύνδετος,
αλλά δεν το ξέρει.
Ο αστόχαστος λαός, δεν αναζητά τον
καλύτερο κυβερνήτη, αλλά μια
προσωρινή ανακούφιση. Ο νέος ηγέτης
λειτουργεί σαν ψυχικό restart.
Η ψευδαίσθηση
της συμμετοχής. Οι αδοκίμαστοι ηγέτες
συχνά μιλούν «όπως εμείς».
Αυτό
δημιουργεί την αίσθηση ότι εμείς
κυβερνάμε μέσω αυτού.
Στην
πραγματικότητα, πρόκειται για συλλογική
προβολή ανωριμότητας.
Ο φόβος της
αλήθειας .Ένας έμπειρος ηγέτης λέει:«Αυτό
κοστίζει. Αυτό δεν γίνεται. Αυτό θα
πονέσει.» Ο αδοκίμαστος λέει: «Όλα
αλλάζουν. Όλα λύνονται. Όλα γίνονται
τώρα.»
Σε εποχές άγχους, οι κοινωνίες επιλέγουν
τον δεύτερο.
Το παράδοξο
της αυτογνωσίας
Μια κοινωνία που δεν γνωρίζει τον
εαυτό της. Δεν ξέρει τι θέλει ,δεν ξέρει
τι αντέχει, δεν ξέρει τι της αξίζει. Άρα
δεν μπορεί να αναγνωρίσει ούτε τον
κατάλληλο ηγέτη.
Επιλέγει σύμβολα,
όχι πρόσωπα.
Οι σύγχρονες κοινωνίες δεν
αποτυγχάνουν επειδή έχουν κακούς
ηγέτες.
Έχουν κακούς ηγέτες
επειδή δεν αντέχουν ακόμη να δουν
τον εαυτό τους καθαρά.
Έχουν την
πολιτική ως branding, όχι ως πράξη
Στη σύγχρονη εποχή η πολιτική έχει
μετακινηθεί, από τη διακυβέρνηση,
στην επικοινωνία.
Ο ηγέτης αντιμετωπίζεται όπως ένα
προϊόν. έχει story έχει ύφος έχει
target group έχει σύνθημα (όχι
σχέδιο) Ο αδοκίμαστος ηγέτης
είναι ιδανικός για branding γιατί, δεν έχει
ιστορικό αποτυχίας (άρα δεν μπορεί να
αποδομηθεί εύκολα) δεν έχει αντιφάσεις
ακόμη μπορεί να «χωρέσει» κάθε προσδοκία,
από τους αστόχαστους.
Το κενό
εμπειρίας μεταφράζεται σε επικοινωνιακή
καθαρότητα.
Στα κοινωνικά δίκτυα, η πολιτική δεν
κρίνεται με βάση. Τι έκανες τι ξέρεις
,τι αντέχεις, αλλά με βάση. Πώς μιλάς,
πόσο απλός φαίνεσαι ,πόσο «μοιάζεις με
εμάς» .
Για τους αστόχαστους. Έτσι, η ανικανότητα
δεν φαίνεται ως κίνδυνος αλλά ως:
«αυθεντικότητα»
Και η εμπειρία δεν φαίνεται ως δύναμη
μαλλά ως: «σύστημα», «παλιό», «απόμακρο».
Η πολιτική γίνεται μάρκετινγκ
ελπίδας, όχι διαχείριση πραγματικότητας.
Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει σε μόνιμη
ψυχική υπερφόρτωση. Οικονομική
ανασφάλεια ,πληροφοριακό χάος ,διάλυση
σταθερών ταυτοτήτων, συνεχές αίσθημα
απειλής. (π.χ ασθένειες, θα πεθάνετε
όλοι, εμβόλια κλπ)
Αυτό παράγει κόπωση κρίσης.
Όταν η ψυχή κουράζεται, δεν θέλει να
σκέφτεται σύνθετα ,δεν αντέχει αντιφάσεις,
δεν έχει ενέργεια για μακροπρόθεσμη
ευθύνη.
Ο νέος, άπειρος ηγέτης λειτουργεί σαν:
ψυχολογικό παυσίπονο.
Δεν τον επιλέγουν επειδή πιστεύουν
ότι ξέρει,
αλλά επειδή, μιλά απλά
,υπόσχεται καθαρότητα, μειώνει το άγχος
για λίγο.
Η κοινωνία λέει ασυνείδητα: «Δεν αντέχω
άλλη αλήθεια. Πες μου κάτι που να με
κρατήσει όρθιο.»
Και εδώ είναι το πιο σκοτεινό σημείο.
Η επιλογή αδοκίμαστου ηγέτη δεν
είναι λάθος σκέψης,
είναι σύμπτωμα
εξάντλησης. Όπως ο κουρασμένος
άνθρωπος τρώει πρόχειρα,
έτσι και η
κουρασμένη κοινωνία ψηφίζει
πρόχειρα.
Το branding (=πως σε αντιλαμβάνονται οι
άλλοι) δουλεύει μόνο σε
κουρασμένες ψυχές.
Οι κουρασμένες
ψυχές ζητούν branding, όχι αλήθεια.
Γι’ αυτό σήμερα: ο ηγέτης δεν χρειάζεται
βάθος, χρειάζεται αίσθηση όχι
ικανότητα, αλλά συναίσθημα ασφάλειας
Η ψυχική εξάντληση μιας κοινωνίας
δεν φαίνεται.
Δεν
μοιάζει με κατάρρευση, μοιάζει με
κανονικότητα.
Οι άνθρωποι ζουν σε συνεχή ένταση.
Επιβίωση , σύγκριση, αβεβαιότητα.
Όταν το στρες δεν εκτονώνεται, η ψυχή
περνά σε λειτουργία οικονομίας:
λιγότερη σκέψη, λιγότερη κρίση,
λιγότερη ευθύνη.
Δεν ψάχνει λύσεις, ψάχνει ανακούφιση.
Η δημοκρατία απαιτεί.Κρίση, συμμετοχή,
αποδοχή συνεπειών.αλλά ο εξαντλημένος
άνθρωπος λέει ασυνείδητα: «Δεν έχω
ψυχικό χώρο να κουβαλήσω άλλο βάρος.»
Έτσι, η ευθύνη μεταφέρεται
στον ηγέτη ,στο σύνθημα ,στην
«αλλαγή» Ο νέος, άπειρος ηγέτης γίνεται
δοχείο ανάθεσης.
Όταν το ψυχικό σύστημα πιέζεται,
γυρίζει σε πρωιμότερες μορφές
σκέψης:άσπρο / μαύρο /καλοί / κακοί
παλιοί / νέοι
Η πολυπλοκότητα βιώνεται ως απειλή.Ο
έμπειρος ηγέτης μιλά σύνθετα και
απορρίπτεται.
Ο απλός λόγος
βιώνεται ως σωτηρία.
Στην εξάντληση, ο ηγέτης δεν είναι
πρόσωπο αλλά ψυχικό αντικείμενο,
πατρική φιγούρα, σωτήρας ή «ένας
από εμάς» .Δεν χρειάζεται να ξέρει.
Χρειάζεται να κρατά.
Η αυτογνωσία είναι ψυχικά απαιτητική.
Η
εξαντλημένη κοινωνία δεν αντέχει
να δει τις δικές της αντιφάσεις,
τη δική της συνενοχή, τα όριά της. Ο
άπειρος ηγέτης είναι ασφαλής γιατί δεν
ξέρει ακόμη.
Οι κοινωνίες δεν διαλέγουν λάθος
επειδή δεν ξέρουν.
Διαλέγουν
λάθος επειδή δεν αντέχουν να ξέρουν.
Η εξάντληση δεν ζητά αλήθεια.Ζητά αναβολή
πόνου.
Μια κοινωνία που θεραπεύεται
ψυχικά, αρχίζει να αντέχει δυσάρεστες
αλήθειες, δέχεται περιορισμούς, επιλέγει
λιγότερο ελκυστικούς αλλά ικανότερους
ανθρώπους.
Μέχρι τότε, θα επιλέγει εκείνους
που την κάνουν να νιώθει
καλύτερα,
όχι εκείνους που μπορούν
να την κυβερνήσουν καλύτερα.
Η κοινωνία του λέει ασυνείδητα:«Μη
μου μιλάς για κόστος. Πες μου ότι θα πάνε
όλα καλά.»
Πώς καλλιεργείται η ψυχική
ανθεκτικότητα του λαού;
Ο Λε Μπον (και γενικότερα
η κοινωνική ψυχολογία) θα έλεγε πολύ
συνοπτικά ότι η συλλογική ανθεκτικότητα
καλλιεργείται όταν ένας λαός έχει. Κοινό
νόημα και αφήγηση
Μια
ιστορία που δίνει νόημα στις δυσκολίες
(«γιατί αντέχουμε»).Σταθερούς
θεσμούς.
Θεσμούς που εμπνέουν
εμπιστοσύνη και συνέχεια, όχι φόβο.
Σύμβολα και
τελετουργίες.
Σημαίες, μνήμες,
επέτειοι που ενισχύουν το «εμείς».
Ηγεσία με κύρος
Ηγέτες που
ενσαρκώνουν την αντοχή, όχι απλώς τη
διαχειρίζονται. Συλλογική παιδεία
χαρακτήρα .Παιδεία που καλλιεργεί
αυτοσυγκράτηση, ευθύνη και αίσθηση
κοινού πεπρωμένου.
Σε μία πρόταση:
Οι λαοί αντέχουν
όχι επειδή καταλαβαίνουν τα πάντα, αλλά
επειδή πιστεύουν μαζί σε κάτι που τους
λένε./////
Παιδεία , αυτογνωσία,
αυτοεκτίμηση, ευθύνη, υπευθυνότητα,
εργατικότητα, τα κράτη δε θέλουν να
παρέχουν, γιατί είναι επικίνδυνο ο
κόσμος να κρίνει βαθιά. Λένε ζήτω στο
νέο το ανάλαφρο το κενό , με τα ωραία
λογάκια. Όχι πολιτικούς που θυσίασαν
υγεία και καριέρα αγωνιζόμενοι για την
πατρίδα μας. Σφαίρες ο Καποδίστριας,
φυλακή ο Κολοκοτρώνης, τα συμπλέγματα
συνεχίζονται. Κατά τα άλλα είμαστε
ώριμοι και απαιτούμε καλύτερη
ζωή., μέσα στη ρηχότητα και
κενότητα. BLOOG
Ελένη Παπουτσή
Εκπαιδευτικός.
Πολιτισμολόγος
Ειδική Αγωγή
Master
of Education
Ειδική ψυχικής
Υγείας
Τεχνητή
Νοημοσύνη στην υγεία